Bespreking van Jan Siegel, Prospero's Children (De kinderen van Prospero)

door Ali
gepost op 2000.11.11

Postings van Christa, Saskia, Jojo, Ninia, Jonathan, Willem, Ali.

De meerderheid vond het wel een mooi boek ja, de enige die zich er echt door heen heeft geworsteld was Ninia.

Ongeveer gelijktijdig met het begin van deze draad was de bespreking van het boek in SF-report. Ben sinds kort abonnee, heb de recensie gelezen en ben het er niet mee eens. De bespreker gaat wat kort door de bocht met zijn "kinderboek" en de "boze stiefmoeder".

Wat vonden we er nou allemaal van:

Christa:

Loeispannend zeg. Effe inkomen, maar daarna heel moeilijk weg te leggen zelfs. Lang geleden dat ik zo "in" een boek zat. En er zijn nog minstens twee delen begrijp ik? Heerlijk vooruitzicht.

Saskia:

Ik weet het niet... ik vond de situatie beschrijvingen en personages leuker dan het eigenlijke verhaal, dat best heel goed begon maar tegen het einde te ingewikkeld werd en te lang ging duren. Maar toch vond ik het eerste deel mooier, spannender en avontuurlijker.

Ali:

Mee eens, ik vond het vooral duidelijker. Het tweede deel was mooi, goed, maar vooral onduidelijk, ik had diverse keren dat ik een stukje terug moest grijpen, omdat ik even niet meer begreep waar het over ging.

Saskia:

Inderdaad, het was een beetje teveel 'gedoe' daar in Atlantis. Met name die romance tussen Fern en Rafarl vond ik eigenlijk nergens opslaan en nogal ongeloofwaardig. Als ik Fern was geweest dan was dat wel de laatste waar mijn hoofd naar zou staan ;-)

Ninia:

Ik moet zeggen: ik vond er niet zoveel aan. Ik heb me er doorheen moeten worstelen. Het mooiste van het hele boek vond ik de kaft ;-)Ik vond het eerlijk gezegd nogal slecht geschreven, dus ik ben eigenlijk helemaal verbaasd dat jij het zo spannend vond. Ik heb werkelijk geen moment kunnen geloven in de personages. Ze werden geen vlees en bloed voor mij. Ook de menging van realiteit en magie vond ik geen moment overtuigend. Het tweede deel: alleen maar het magische verleden, vond ik dan nog iets beter te pruimen.

Jojo:

Zeker weten goed vertaald, maar spannend neen. De beschrijving van de steen ... voor het huis vond ik fantastisch, maar doordat ze zo snel in gesprek kwamen, verloor het voor mij de magie. Net zoals mevrouw heks ... veel te snel werd duidelijk dat zij een echte heks was. Ik had daar toch wat meer zoeken en spanning in verwacht. Ja, dit tweede deel vond ik echt veel beter. Vandaar ook dat ik zei, dat na het doorbijten door het eerste deel ik het 2e deel veel beter vond. Heel leuk hoe zij op zoek is naar zichzelf en de deur met sleutel. Ze leert steeds meer over zichzelf en over haar doel. Genieten vond ik dat, samen met de zeer kleurrijke beschrijving van Atlantis.

Met dank aan Willem Timmer met zijn Siegelsite. Hier kon ik zien dat de omslagen van de Nederlandse en de Britse versie hetzelfde zijn. Inderdaad een heel mooie kaft.

De personages

Iedereen was het wel eens over Fern, die naar mijn idee de best uitgewerkte persoon was in het boek. Broertje Will is een jongetje waar niets mee gedaan wordt. Pa wordt van een redelijk omschreven figuur een man die alleen nog maar vanuit de verte meespeelt, ik denk dat dat ook de reden is dat het op een kinderboek gaat lijken. De kinderen spelen de hoofdrol, Pa heeft alleen nog maar een toekijkrol.

De boze stiefmoederrol van Alison lijkt mij onzin, ik heb nergens een eventueel aanstaand huwelijk tussen Pa en Alison kunnen ontdekken.

Ninia:

Ik heb werkelijk geen moment kunnen geloven in de personages. Ze werden geen vlees en bloed voor mij.

Fern

Koel, beetje te wijs voor haar leeftijd, down-to-earth (zegt haar vader):

"She was 16 years old, well-behaved,intelligent, motivated, a product of the eighties in which she lived, viewing the world with practical realism engendered by the early death of her mother and the responsibilities which had devolved on her as a result of it." (p. 7)

Jojo:

Maar je moet niet vergeten dat Fern op dat moment helemaal niet weet dat ze Fern is uit onze tijd. Ik vond dat fascinerend, dat Javier (zo heette hij toch? ik heb het boek hier niet zo gauw bij de hand) twintig jaar eerder was aangekomen - omdat de tijd uit elkaar wijkt - en wel wist wie hij was, maar hij was dan ook een tovenaar. Of hij had inmiddels zijn geheugen enigszins teruggekregen. Fern was helemaal blanco. Boeiend gegeven.

Will

het jongere broertje, 12 geloof ik, totaal geen typering van gevonden, vond hem ook een beetje te wijs voor zijn leeftijd. Heeft geen karakter, misschien krijgt ie het ooit nog wel eens. Trok erg veel met zus op, maakte nooit ruzie met haar. Heb ik (met 3 oudere broers) nog nooit meegemaakt.

Pa

beetje losbollig, onverantwoordelijk, Fern is het verantwoordelijke typje. Gaat op reis, laat zijn kinderen achter met Alison.

Alison

een boek moet je voor de tweede keer lezen, blijkt wel weer. Wat vind ik nu (2e keer):

"Close up, the woman was not so young: her face was long and pointed with an incongruously full mouth adorning its thin structure and pale narrow eyes between heavily mascaraed lashes. Her offblonde hair was waist-lenght and worn loose. Had Fern not been too prosaic for such comparisons she would have thought her father's future collaborator a witch herself."

Saskia:

Favoriete personage: Pegwillen. het aandoenlijke, kleine, stille huiskaboutertje. Deed me een beetje denken aan Gollum van IdBvdR. Jammer dat hij al snel door die akelige heks Alison werd vermoord.

De grammaticale missers

Ninia:

Een voorbeeldje dan maar:

En temidden van deze jacht verhief zich de meermin, gezeten op de rug van een gigantische haai: zij op wie de roofdieren van de zee vaak hadden gejaagd, maar nooit hadden gevangen, die hen nu naar haar hand zette met de zinloze hoogmoed die haar meest menselijke karaktertrek was.

Met de Engelse tekst ernaast:

And in the midst of the chase rode the mermaid, mounted on the back of an enormous shark: she whom the beasts of the sea had often hunted, never caught, now summoning them to her need with the feckless arrogance that was her most human characteristic. (p. xi)

"Feckless" moest ik opzoeken: inefficiënt, doelloos. In het engels is dit volgens mij een zeer legale constructie (Jonathan???) het is wat minder gelukkig naar het Nederlands vertaald.

Jonathan:

"zij op wie de roofdieren van de zee vaak hadden gejaagd, maar *die* ze nooit hadden gevangen".

Christa:

Maar als je zij door haar vervangt, krijg je: Haar op wie de roofdieren van de zee vaak hadden gejaagd, maar nooit hadden gevangen. En dan klopt het weer wel. Hoewel het een vreemde samentrekking blijft, want helemaal uitschrijven kun je hem dan nog niet.

Jonathan:

Ja, ik zie eigenlijk ook niet waarom je hem nu wel vindt kloppen. Of er nu "Zij" of "Haar" staat, hij trekt nog steeds "op wie" samen, terwijl je dat in de tweede zin niet kunt zeggen. Dat geeft toch aan dat het eigenlijk gewoon niet goed is? Of hoeven samentrekking niet altijd uitgeschreven te kunnen worden?

Voorbeeld van een niet helemaal mooie vertaling:

When dawn was grey you went to catch the tide
leaving me waking in an empty bed
for I was loved and loved but never wed
and left alone to hope and pray and fear:
God speed you back to me, my bonny dear

In de vroege ochtendmist koos jij het ruime sop
terwijl ik eenzaam in mijn lege bed ontwaakte
want ik werd wel heel veel bemind, maar nooit geëcht,
en bleef alleen met hoop, gebed en angst:
god, breng hem toch terug, mijn lieve schat

Ik vind de vertaling van de laatste zin niet mooi: my bonny dear is een soort begrip dat niet te vertalen valt, en om daar nou mijn lieve schat van te maken...

Conclusie

Geslaagd? Ja voor mij wel ik hou van dit soort boeken, Fern is voor mij een geslaagd personage. De loop van het verhaal, vooral het teruggrijpen aan het eind naar de meermin, vond ik goed. Ik ga de volgende delen ook lezen.

Ali